Motosicleta man

•Xullo 30, 2009 • Deixa un comentario

Aquí está meus.

Unha aperta!

Vémonos!!!

Linkin Park

•Xuño 22, 2009 • Deixa un comentario

Es una banda estadounidense originaria de California. Su estilo son el nu metal y el rapcore; sin embargo, en su último álbum Minutes To Midnight el género que más predomina es el rock alternativo. Ha vendido más de 60 millones de discos y ha recibido 2 premios Grammy. El grupo se hizo famoso gracias a su primer disco Hybrid Theory, que ha vendido más de 25 millones de copias, siendo el álbum debut más vendido en la historia y el más vendido el siglo XXI .

Este grupo saco su primer disco, llamado Hybrid Theory, en el año 2000, que le costó medio año de trabajo, y que vendió más de 4 millones de copias en solo un año.

Su segundo disco fué Meteora, sacado en el 2003, con casi 3 millones de copias vendidas en ese año.

Y el tercer y último dico (por ahora) fué Minutes to Midnight, en 2007, disco que consigió más de 20 Discos de Oro y algunos de Platino y que hasta la fecha ha vendido mas de 6.500.000 de copias.

Este grupo fue el primer grupo de música que escuché cuando tenía 10 años, y hasta ahora es uno de mis favoritos. Mi canción preferida es numb.

Os trasnos de moscoso

•Xuño 22, 2009 • Deixa un comentario

Este grupo, es de rap, nació en el año 2003, formado por 3 miembros, 2 vocalistas y un dj.

Eligo este grupo de música, porque de los grupos que hai en “a regueifa”, de rap, es el que más me gusta, (a pesar de que creo que son del barcelona), y porque me recuerdan un poco a “dios ke te crew”, que sus letras reflejan la realidad.

La canción que más me gustó de las que escuché fue “rap do país”.

David Otero Besada

OS POBRE$- Financial Rock

•Xuño 20, 2009 • 1 comentario
Portada do disco Financial Rock, de Os Pobre$

Portada do disco Financial Rock, de Os Pobre$

Os Pobre$ son un grupo de pop lugués.  Neste artigo vou comentar o seu disco Financial Rock.

É un disco que, a pesar de ter poucas cancións, ten un pouco de todo: Rock and roll, pop (principalmente), heavy… e que tamén varía algo nos idiomas dado que, aínda que a maior parte das cancións están en galego, teñen unha en castelán, dúas en inglés e mesmo unha sen letra (co cal en teoría xa non debería chamarse canción). Un dos problemas que ten o disco é que a acústica non é tan boa como se cadra debería ser.

Na miña opinión as mellores cancións  son as do principio, que seguen o estilo de pop “clásico” galego. A primeira, titulada Crazy Nights, se cadra fíxoseme algo longa de máis (dura máis de seis minutos), pero penso que se cadra estaban intentando seguir o modelo do rock sinfónico dos anos 70. As dúas seguintes, entre as cales está A hedra, que é a que máis me gustou, seguen, como xa dixen antes, o modelo de pop galego que levamos escoitando toda a vida coma quen di.

Have Love Will Travel é unha das cancións do disco que está en inglés. Segue un modelo de rock moi semellante ó rock de entre os anos 60 e 70. Heavy do Suso é a que non ten letra. A pesar do nome, é unha música bastante agradable para escoitar dentro do que cabe, e non heavy metal coma aquel no que adoitamos pensar cando nos din o nome deste tipo de música.

Finalmente quédanme dúas, cancións, unha en inglés e a outra en castelán. Debo dicir que estas foron as que menos me gustaron, máis que nada porque me parecía unha música algo estraña e non me acabei de adaptar a ela. De todos modos, en xedral, o disco estaba moi ben e animo ó grupo a que sigan así.

Artigo publicado por DHCT.

Dire Straits

•Xuño 20, 2009 • Deixa un comentario

Dire Straits foi un grupo británico de rock and roll que destacou polo peculiar son das súas guitarras. Naceu cando, no ano 1977, nunha festa, Mark Knopfler, guitarrista dos Bewer’s Droop, coñeceu ó baixista John Illsey e decidiron formar eles dous un grupo xunto con Pick Whiters (batería dos Bewer’s Drop) e o guitarrista David Knopfler (o irmán de Mark). O grupo comezou chamándose Café Racers, dado que tocaban en bares facendo música de fondo, de modo que a xente puidese falar entre si. Máis tarde, a Pick Whiters ocorréuselle cambiar o nome a Dire Straits.

Dire Straits

Dire Straits

Gravaron o seu primeiro álbum no ano 1978, pero foi un fracaso. Sen embargo, no ano 1979 sacaron Communiqué, no que ía Sultans of Swing, canción coa que si conseguiron chegar ó éxito. Nos seus seguintes discos decidiron engadir os teclados. Tras o lanzamento de Making Movies, o seu terceiro álbum, David Knopfler abandonou o grupo. Desta maneira, o grupo contratou a Alan Clark como teclista e a Hal Lindes para que cubrise o posto que David deixara libre. No ano 1982 sacaron á venta Love Over Gold. Nese mesmo ano, Pick Whiters deixou o grupo e foi sustituído por Terry Williams.

En 1984 Guy Fletcher uníuselle a Alan Clark nos teclados. No ano 1985 Hal Lindes deixou o grupo e entrou Jack Sonni para sibstituílo. Neste mesmo ano gravaron Brothers in Arms, que foi o seu disco de máis éxito. Nel ía a súa famosa canción Money for Nothing. No ano 1988, tras sacar o seu disco reccopilatorio Money for Nothing, Jack Sonni deixou os Dire Straits, e un ano despois Terry Williams fixo o mesmo.

Os Dire Straits sacaron o seu último disco, On Every Street, no ano 1991. No ano 1995, o grupo disolveuse e Mark Knopfler, que fora o cantante do grupo ademais de guitarrista comezou unha carreira en solitario.

Aquí vos deixo as miñas cancións favoritas dos Dire Straits.

Artigo publicado por DHCT.

Esquios – Eche o que hai

•Xuño 19, 2009 • Deixa un comentario

http://aregueifa.net/ESQUIOS/Esquios_alturas.jpg

Elegí la canción “A Sega” porque tiene mucha marcha y porque me gusta mucho, aunque a veces dice alguna palabra mal sonante, pero eso no tiene mucha importancia porque le da aún mas gracia a la canción.

También la elegí porque en ella cuenta como una historia real que puede estar sucediendo en este momento  pero de una forma mas amena, donde cualquiera la puede entender y cualquiera se puede divertir escuchando algo en gallego.

Yo no soy de aquí y la música que mas escucho esta en inglés, aunque también se me puede colar alguna en castellano, pero en gallego no se me suelen colar normalmente. Esta canción, en parte, demuestra que tanto nos podemos divertir con una canción inglesa, como con una en castellano o  con una escrita en gallego, supongo que todo depende del grupo y de la forma que le quieran dar a sus temas y no del idioma porque con esta concretamente yo me lo paso muy bien.

Anjuli Vaes 4ºB

Fanny + Alexander

•Xuño 19, 2009 • Deixa un comentario

ESPIA DE CREDO:

Vou falar de Fanny + Alexander e da súa canción –espía de credo.

Elixín esta canción porque foi unha das que mais me chamou a atención despois de escoitar algunhas das que aparecían na regueifa.

Tampouco sei moi ben porque me chamou a atención, tendo en conta que prácticamente non escoito música en galego. Supoño que non é a típica canción galega que che cantan os anciáns e que se parece máis á música que nos estamos acostumados a oir.

Ainda que eu non acostumo a escoitar este tipo de música noto que cada vez se parecen máis a música que se escoita hoxe en día e penso que en este grupo, sobre todo nesta canción, si se atopa esa diferencia entre as típicas cancións galegas e as de hoxe en día.

Tampouco e que eu poida recomendar isto, está claro, pero si que intento chamar a senté pa que mire estes novos cantantes por primeira vez, coma min, e así poderan descubrir que a música galega cada vez ten máis éxito e cada vez é mellor.


http://www.aregueifa.net/fannyealexander/fanny_alexander_multiusos.jpg

Lorena Moraña Gómez 4ºB

Mike Oldfield

•Xuño 18, 2009 • Deixa un comentario

http://legendsrevealed.com/entertainment/wp-content/uploads/2009/04/mike-oldfield-w01.jpg

Michael Gordon Oldfield, nació el 15 de Mayo de 1953 en Reading, Inglaterra, es un compositor, multi-instrumentista y productor británico.

Mike atribuye el hecho de que su interés por la música despertó  al ver al virtuoso guitarrista Bert Weedon: “Le vi en la tele cuando tenía siete años y enseguida convencí a mi padre para que me comprara mi primera guitarra. De hecho, creo que de no haber sido por Bert nunca hubiera llegado a ser lo principal en mi vida”.

Los Oldfield se convirtieron en una familia muy pegada a la música: el hermano mayor de Mike, Terry Oldfield, es un compositor de prestigio en el campo de la música para documentales televisivos, y tiene varios álbumes en el mercado; su hermana, Sally Oldfield, consiguió un gran éxito a principios de los 80 con el tema vocal “Mirrors“, y que en la actualidad aún continúa en activo.

Mike componía desde los 10 años piezas instrumentales para guitarra acústica. La guitarra era para él más que un instrumento, era una vía de escape de una situación familiar que fué empeorando y apartándolo del mundo exterior durante mucho tiempo.

Cuando Mike cumplió 13 años, la familia Oldfield se trasladó a Romford, Essex. En 1967 dejó la escuela y junto con su hermana Sally formó The Sallyangie, un dúo folk-hippie de voz y guitarra. Firmaron por la compañía Transatlantic, que les editó el álbum “Children of the Sun” en 1968 y el single Two Ships en 1969. Por esta época el toque de guitarra de Mike fue fuertemente influido por el “folk barroco” popularizado por John Renbourn, líder de Pentangle y Bert Jansch. Después de un año, llegó el fin de Sallyangie. Mike se aproximó en más profundidad a la música rock, formando otro grupo de corta vida llamado Barefeet, con su hermano Terry.

Tubular Bells siempre se recordará como un momento en la historia de la música rock que cautivó el corazón y la imaginación de mucha gente. Fue también un punto de partida desde el cual se puede apreciar los muchos cambios y descubrimientos hechos por este creador que ,a partir de los 19 años, fue creciendo en madurez. El álbum entró en las listas del Reino Unido en Julio y pronto llegó al primer puesto. Tubular Bells comenzó a venderse masivamente en toda Europa.

Anjuli Vaes 4ºB

T.REX

•Xuño 18, 2009 • Deixa un comentario

 

T. Rex  fue una banda de rock inglesa fundada en Londres en los años 1960 que tuvo éxito como grupo de glam rock en los años 1970. La banda fue fundada por Marc Boldn en 1967 y tocó sólo una vez como un quinteto en The Roundhouse antes de separarse. Posteriormente quedó reducida a dúo con Marc Bolan y Steve Took, editando tres álbumes producidos por Tony Visconti. El sonido era una especie de Folk Rock de una tierra imaginaria, con guitarras acústicas y montones de diferentes y exóticas percusiones. Las letras remitían a seres extraños, elfos, hadas, magos y duendes. Tuvieron una notable aceptación entre los hippies londinenses de finales de los sesenta. En esta época fueron muy apoyados por el famoso periodista musical John Peel. Pero el auténtico deseo de Marc Bolan era ser una verdadera estrella y, tras una decepcionante gira por EE. UU., despidió a Steve y reclutó a un nuevo percusionista, Mickey Finn, con quien grabó un cuarto álbum aún bajo el nombre de Tyrannosaurus Rex.

Con el álbum T. Rex, de 1970, la banda no solo acortó definitivamente su nombre, sino que se pasó a los instrumentos eléctricos. A partir de entonces obtuvieron sus mayores éxitos comerciales, pero algunos consideran más interesante la música de su primera época acústica.

La banda acabó sus días cuando Marc Bolan murió en un accidente de tráfico en 1977, sin haber cumplido los 30 años.

 

 

DaViS O.B   4º PDC

JIMMI HENDRIX

•Xuño 18, 2009 • Deixa un comentario

 

 

           

                                                                        

 

James Marshall Hendrix nació en Seattle, Washington, el 27 de noviembre de 1942, murio en Londres el 18 de septiembre de 1970, fue un guitarrista, cantante y compositor estadounidense. Es considerado uno de los más grandes guitarristas de la historia de la música, además de ser uno de los mayores innovadores en el ámbito de la guitarra eléctrica: durante su carrera artística, tan breve como intensa, fue el precursor de muchas estructuras y del sonido de aquellas que serían las futuras evoluciones del rock , creando una fusión inédita de blues, rhythm and blues, rock and roll y funk.

En 1966 Hendrix formó su primer grupo bajo el nombre de Jimmy James and the Blue Flames, con una variada formación, incluidos diversos conocidos suyos reclutados en el Manny’s Music Shop; entre ellos un intrépido californiano de 15 años llamado Randy Wolfe. Habiendo dos Randy en el grupo, Hendrix resolvió la cuestión rebautizando Wolfe Randy California a uno y al otro Randy Texas. Randy California se seria convertido más tarde en co-fundador de Spirit junto a Ed Cassidy.

DaViS O.B    4ºPDC